سلامی به  گرمی  بهار  در آخرین  روز  پاییز  سرد سال 90

یعنی  همون  2011  بعضیها

من با همشون  بی  ارتباطم

خدایا  به  روزی  که به دنیایم آورده  ای

به  روزی  که  از دنیا  مرا می بری

به   تنهایی غریبانه  ای  که   تنها آشنایم بودی

به  4روز  دیگه  که واقعا  متولد  شده ام  یعنی چهارم  دی  ماه  روزی  که مسیح  به دنیا  اورده  شد

ولی  کی  از دنیا  رفت

از  همون اول   فکر  کردم  در  چه  روز مهمی  و تاریخی ای  به دنیا اورده شدم

یعنی  یه  وظیفه  مهمی  روی  شونه هام  گذاشتن

تا   حالا  که  نفهمیدم  دقیقا  چیه

ولی  انگاری  مثل  یه فرشته که به داد  بعضی  ها میرسه  سر وقت میرسم و کمک  می کنم

تا  حالا که کمک  های  کوچیک بوده  باید  چیکار  کنم  که بزرگ  بشه  کمک هایی  که می کنم

بی تعارف  آدم  ساده و زودباوری هستم  تا حالا  هم خیلی ها بهم  ضربه زدن یا ازم  ضربه  خوردن  سر همین  قضیه

ولی  خوب  باز  هم  خدا رو  شکر و خودم و اونها رو میسپرن  به صاحب حق

یا حق  

تا یه دلنوشته دیگه 

_{امشب ستاره های مرا آب برده است}

_{خورشید وارچ های مرا خواب خورده است}

_{نام شهاب های شهید شبانه را}

_{آفاق مه گرفته هم از یاد برده است}

_{از آسمان بپرس که جز چاه و گرد باد}

_{از چالش زمین چه به خاطر سپرده است}

_{دیگر به داد گمشدگان کس نمی رسد}

_{آن سبز جاودانه هم انگار مرده است}

_{ماه جبین شکسته ی در خون نشسته را}

_{از چارچوب منظره دستی سترده است}

_{عشق آتشی که در دلمان شعله می کشید}

_{از سورت هزار زمستان فسرده است}